Wczoraj poszliśmy z mężem wieczorem na cmentarz. Piękny widok morza światelek. Cisza. Zapach jesieni, wosku, kwiatów...

Zapalilaś jeden znicz dla Naszego Aniolka na grobie mojej prababci i drugi na grobie babci. Pewnie jest teraz z nimi, bawią się, uśmiechają zawieszeni gdzieś pomiędzy oblokami. Pewnie macha czasem do mnie rączką, spoglada na swoją mamę, ale ja tego nie widzę. Wciąż moje niebo zasnute jest gęstymi, szarymi chmurami. Czasami mam wrażenie, że mój niebosklon przeslal isnieć. Może nigdy go nie bylo. Może to tylko sen mi się przyśnil. Sen o kimś szczęśliwym, radosnym, ufnie spoglądającym w przyszlość. O kimś kochanym i kochającym. O kimś calkiem prawdopodobnym, a jednak nierealnym...